H κουκουβάγια και η εκτροφή

Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

της Joanna Kimball (απόδοση στην ελληνική: Χρίστος Δρίτσας)

Υπάρχει μια παλιά λαϊκή σοφία:

Η μαμά κουκουβάγια πήρε λίγο ψωμάκι και ξεκίνησε για το σχολείο, ώστε να το πάει για να φάει το μικρό της. Στη διαδρομή συνάντησε την μαμά πέρδικα που και αυτή πήγαινε προς το σχολείο για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
"Aχ γειτόνισσα επειδή έχω πολλές δουλειές μπορείς να πάς και στο δικό μου παιδάκι λίγο ψωμάκι", την παρακάλεσε η πέρδικα.
"Να του πάω, αλλά πως θα το γνωρίσω", της είπε εκείνη
"Α, αυτό είναι εύκολο! Eίναι το πιο όμορφο παιδάκι απ' όλα", της απάντησε φουσκώνοντας από περηφάνια.
Έτσι έχοντας μαζί της και το μεσημεριανό για το μικρό περδικάκι συνέχισε το δρόμο της για το σχολείο. Όταν έφτασε έδωσε στο παιδάκι της να φάει και κοίταξε καλά καλά όλα τα παιδάκια ψάχνοντας για το μικρό περδικάκι. Αλλά δεν μπορούσε να το εντοπίσει πουθενά.
Γυρίζοντας πέρασε από την μαμά πέρδικα και επέστρεψε το ψωμάκι που της είχε δώσει. Την κοίταξε με ειλικρινή στεναχώρια και της είπε :
"Γειτόνισσα χίλια συγνώμη, αλλά όσο και αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά το παιδάκι σου. Κοίταζα επί μία ώρα αλλά μέσα στο σχολείο δεν υπήρχε ομορφότερο μωρό από το δικό μου!"

Αν κάνετε παρέα με εκτροφείς, και σας έχει έρθει πολύ συχνά αυτή τη ιστορία στο μυαλό.
Οι άνθρωποι ερωτεύονται τα σκυλιά τους τόσο πολύ που δεν μπορούν να δουν την πραγματική τους αξία σε σχέση με το πρότυπο. Μπορούν επομένως να συνεχίσουν στο δρόμο της μετριότητας και ποτέ δεν θα παράγουν την ποιότητα που θα έπρεπε να παράγουν. Όλοι το έχουμε ακούσει: "Τον κακομοίρη…είναι τόσο πεπεισμένος πως τα σκυλιά του είναι Τα καλύτερα! Κι όμως δεν έχω δει ποτέ κανένα σκύλο του να κερδίζει στα δεκαπέντε χρόνια που τον γνωρίζω!"

Η οπτική αυτή έχει διευρυνθεί τόσο πολύ που έχει γίνει συνώνυμο με αυτό της περιφρόνησης. "Δεν είναι μόνο τα σκυλιά του άθλια, αλλά δεν μπορεί να διακρίνει πως είναι άθλια. Τόσο άσχετος είναι!" 

Πρόκειται για την απόλυτη μείωση. Ενός συνδυασμού υποβάθμισης του συνόλου της εκτροφής, αλλά και του προσώπου που την εξασκεί.
 

Δεν έχω ακούσει ωστόσο μία φορά να απευθύνεται αυτή η συμβουλή σε κάποιον που τον αφορά άμεσα. Και σημαντικότερο απ' όλα: δεν έχω ποτέ ακούσει να λέει κάποιος για τον εαυτό του πως είναι σαν την κουκουβάγια. Στην πραγματικότητα, έχω μόνο ακούσει "Είμαι πιο σκληρός στην κριτική που ασκώ στα σκυλιά μου απ’ ότι με οποιονδήποτε άλλον σκύλο." Και νομίζω ότι αυτή είναι και η αλήθεια. Όλοι μας διυλίζουμε τον κώνωπα σε σχέση με τα σκυλιά μας. Γνωρίζουμε πολύ καλά κάθε στραβή τρίχα τους.

Αφού λοιπόν όλοι οι άλλοι είναι κουκουβάγιες κι εγώ δεν είμαι, αλλά η πεποίθηση αυτή επαναλαμβάνεται συνεχώς από το στόμα πολλών εκτροφέων, τότε ποια είναι η αλήθεια;
Στην πραγματικότητα ο όρος "κουκουβάγια" σημαίνει πως έχουμε διαφορετικές προτεραιότητες και οπτικές πάνω στο ίδιο ζήτημα. Αυτό εξακριβώνεται αμέσως αυτό αν σκεφτείτε τους εκτροφείς που εσείς προσωπικά θεωρείτε λιγότερο κουκουβάγιες. Τα σκυλιά τους τείνουν να μοιάζουν περισσότερο με τα σκυλιά σας ή με αυτό στο οποίο θα θέλατε τα σκυλιά σας να μοιάζουν. Έτσι δεν είναι; Τα δυνατά σημεία των σκύλων τους απλά αντικατοπτρίζουν τα δυνατά σημεία των σκύλων σας. Σωστά;

Αυτό λοιπόν είναι το σημείο όπου μάλλον θα πρέπει να τηρήσουμε σιγή: να μην παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις, ούτε να ασκούμε κριτική για τα προγράμματα εκτροφής άλλων ανθρώπων. Και βεβαίως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους υποδείξουμε εμείς ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές τους. Το πρότυπο υποδεικνύει εκατοντάδες ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει κάποιο σκυλί. Εμείς, ως εκτροφείς έχουμε το καθήκον να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά και να ιεραρχήσουμε. Μερικοί το κάνουν ξεκινώντας με το κεφάλι. Μπορεί να μην συμφωνώ μαζί τους, αλλά δεν μπορώ να θεωρήσω πως είναι λιγότερο αφοσιωμένοι στη φυλή από ότι είμαι εγώ. Αυτός που παρουσιάζει ένα σκυλί με ένα πανέμορφο κεφάλι και μια κακή πίσω γωνίωση, δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο κουκουβάγια από ότι είμαι εγώ που φαίνομαι κολλημένη με τις τέλειες γωνιώσεις και τα κοινά κεφάλια. Έχω το δικαίωμα να μην χρησιμοποιήσω τα σκυλιά τους στην εκτροφή μου, αλλά δεν έχω το δικαίωμα να πω ότι είναι άσχετοι και ότι δεν μπορούν καν να δουν αυτό που είναι μπροστά στα μάτια τους.

Εν κατακλείδι, παραμένει ένα ερώτημα: Πως στο καλό είναι δυνατό να κατακρίνουμε το γεγονός πως αγαπάμε τα σκυλιά μας και να το θεωρούμε λάθος;

Φυσικά είμαστε απελπιστικά και απόλυτα ερωτευμένοι με τα σκυλιά μας! Αν αυτό δεν είναι το είδος του εκτροφέα που είμαστε, αν δηλαδή είμαστε εντελώς αναίσθητοι, τότε και αυτό είναι σωστό. Αλλά αυτό δεν μας κάνει απαραιτήτως καλύτερους εκτροφείς από κάποιον που είναι από την κορυφή ως τα νύχια ερωτευμένος και πιο συναισθηματικός με κάθε μια από τις προοπτικές εκτροφής του. Περισσότερη ισχύς στον συναισθηματικό. Και το εννοώ ειλικρινά.