Κυριακή 11 Αυγούστου 2013
της
Joanna Kimball (απόδοση στην ελληνική: Χρίστος Δρίτσας)
Υπάρχει μια παλιά λαϊκή σοφία:
Η μαμά κουκουβάγια πήρε
λίγο ψωμάκι και ξεκίνησε για το σχολείο, ώστε να το πάει για να φάει το μικρό
της. Στη διαδρομή συνάντησε την μαμά πέρδικα που και αυτή πήγαινε προς το
σχολείο για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
"Aχ γειτόνισσα
επειδή έχω πολλές δουλειές μπορείς να πάς και στο δικό μου παιδάκι λίγο
ψωμάκι", την παρακάλεσε η πέρδικα.
"Να του πάω, αλλά πως θα το γνωρίσω", της είπε εκείνη
"Α, αυτό είναι εύκολο! Eίναι το πιο
όμορφο παιδάκι απ' όλα", της απάντησε φουσκώνοντας από περηφάνια.
Έτσι έχοντας μαζί της και το μεσημεριανό για το μικρό περδικάκι συνέχισε το
δρόμο της για το σχολείο. Όταν έφτασε έδωσε στο παιδάκι της να φάει και κοίταξε
καλά καλά όλα τα παιδάκια ψάχνοντας για το μικρό περδικάκι. Αλλά δεν μπορούσε
να το εντοπίσει πουθενά.
Γυρίζοντας πέρασε από την μαμά πέρδικα και επέστρεψε το ψωμάκι που της είχε
δώσει. Την κοίταξε με ειλικρινή στεναχώρια και της είπε :
"Γειτόνισσα χίλια συγνώμη, αλλά όσο και αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά το παιδάκι
σου. Κοίταζα επί μία ώρα αλλά μέσα στο σχολείο δεν υπήρχε ομορφότερο μωρό από
το δικό μου!"
Αν κάνετε παρέα
με εκτροφείς, και σας έχει έρθει πολύ συχνά αυτή τη
ιστορία στο μυαλό.
Οι άνθρωποι ερωτεύονται τα σκυλιά
τους τόσο πολύ που δεν μπορούν να δουν την πραγματική τους αξία
σε σχέση με το πρότυπο. Μπορούν επομένως
να συνεχίσουν στο δρόμο της μετριότητας
και ποτέ δεν θα παράγουν την ποιότητα που θα έπρεπε να παράγουν. Όλοι
το έχουμε ακούσει: "Τον κακομοίρη…είναι τόσο πεπεισμένος πως τα σκυλιά του
είναι Τα καλύτερα! Κι όμως δεν έχω δει ποτέ κανένα σκύλο του να κερδίζει στα
δεκαπέντε χρόνια που τον γνωρίζω!"